Beskid Wyspowy charakteryzuje się krajobrazem złożonym z izolowanych, stromych i zalesionych gór, z których najwyższa jest Mogielica (1170 m n.p.m.). Wokół Mogielicy skupiona jest grupa najciekawszych, nieco niższych gór: Jasienia, Łopienia, Ćwilina, Śnieżnicy i Ostrej-Cichonia. W zachodniej części najwyższą kulminacją jest masyw Lubonia Wielkiego (1022 m n.p.m.) otoczonego przez sąsiadujące szczyty: Strzebel, Lubogoszcz i Zembalową. Wschodnią część tego Beskidu tworzy głównie najdłuższe Pasmo Łososińskie oraz mniejsze Pasmo Łopusza. Na północy górskie szczyty: Ciecień-Grodzisko, Kostrza i Kamionna są najbardziej izolowane, znajdują się tam też półotwarte i malownicze Pieninki Skrzydlańskie. Natomiast południowo-wschodnia część Beskidu Wyspowego poza kulminacją Modynia (1029 m n.p.m.) składa się z niewielkich szczytów. Góry te porastają głównie jedliny (w niższych położeniach), buczyny lub bory mieszane (powyżej 700 m n.p.m.) oraz świerkowe bory górnoreglowe (jedynie powyżej 1000 m n.p.m. na Ćwilinie i Mogielicy). Nieliczne natomiast są lasy lipowe, jaworzyny i lasy jaworowo-bukowe (Kostrza, Lubogoszcz, Śnieżnica, Grodzisko, Pieninki), bory bagienne (Łopień) i olszyny (doliny potoków). Większość z lasów jest użytkowana gospodarczo a naturalne drzewostany znajdują się jedynie w rezerwatach i na niedostępnych terenach (skaliste stoki, torfowiska). Pod szczytami niektórych gór znajdują się rozległe polany górskie. Na niektórych zboczach (Luboń Wielki, Mogielica, Łopień, Ćwilin) zlokalizowane są gołoborza, niektóre zarośnięte lasem, wiele jest także ostańców skalnych oraz jaskiń (Łopień, Śnieżnica, Luboń Wielki, Strzebel, Lubogoszcz, Jaworz). Podnóża gór zajęte są przez tereny rolnicze i zabudowę wiejską. Większość dolin rzecznych została niestety uregulowana, jednak niektóre odcinki mają charakter naturalny, szczególnie cenna jest dolina Czarnej Rzeki w Słopnicach. Wiele ciakawych informacji o Beskidzie Wyspowym można znaleźć na poświęconej mu stronie internetowej.
Beskid Średni (znany też jako Beskid Makowski) różni się od poprzedniego głównie niższymi szczytami będącymi zwieńczeniami rozległych pasm i masywów górskich: Pasma Lubomira (904 m n.p.m.) i Łysiny, Pasma Koskowej (868 m n.p.m.) i Kotonia, Pasma Babicy i Pasma Barnasiówki. Lasy tego Beskidu są na ogół podobne do Wyspowego, jednakże brakuje tu piętra regla górnego, a wiele drzewostanów jest silniej zdegradowanych. Powierzchnia leśna ulega tam ciągłemu zwiększaniu na skutek zarastania odłogów i polan górskich, głównie brzozą i sosną. W ten sposób tworzą się tam rozległe obszary półotwarte. Warte wzmianki są drzewostany źródliskowe (np. Las Gościba). Doliny i niżej położone stoki, podobnie jak w Beskidzie Wyspowym zajęte są przez pola uprawne i wsie. Tej części Beskidów poświęcona jest bardzo ciekawa strona internetowa Beskid Makowski.