Pogórza charakteryzują się występowaniem wielu niezbyt stromych wzgórz o wysokości ok. 350-550 m n.p.m. pooddzielanych wąskimi dolinami potoków i rzek, z których największe to dorzecze Skawinki (Skawinka, Głogoczówka, Cedron) i Wilga na Pogórzu Wielickim oraz dorzecze Stradomki, Krzyworzeki i Uszwicy na Pogórzu Wiśnickim. W niektórych miejscach rzeki te tworzą malownicze, skaliste przełomy np. k. Szyku, Dąbia, Czasławia, Lipnicy Murowanej i Krzywaczki. Szczyty wzgórz są przeważnie zalesione, dominują tu lasy sosnowo-dębowe (stoki południowe), bukowo-jodłowe (stoki północne), grądy (na niżej położonych terenach), jedliny (na zboczach ocienionych dolin) oraz olsy i łęgi (w dolinach). Największe kompleksy leśne Pogórza Wielickiego to Las Bronaczowa, Pasmo Bukowca i las między Raciborskiem a Huciskiem, natomiast na Pogórzu Wiśnickim są to Pasmo Szpilówki-Bukowca, Pasmo Paprotnej, lasy wokół Wiśnicza, lasy nad przełomem Tarnawki i Pasmo Ostrysza. Tereny rolnicze skupiają się na mniej stromych zboczach. Dawniej znajdowało się na pogórzach dużo łąk, między 2000 a 2005 r. wiele z nich, a także pól zostało pozostawionych odłogiem i wykształciły się tam tereny półotwarte (np. Dzielizny w okolicach Sułowa na Pogórzu Wielickim). Na terenie pogórzy znajduje się także wiele dawnych zabudowań dworskich otoczonych parkami i alejami. Charakterystyczne dla tego terenu są także ostańce skalne rozrzucone w wielu miejscach (na stokach dolin i szczytach wzgórz). Opisy pogórzy można znaleźć też na innej ciekawej stronie.